Aliyana
Sinabi ni Leonardo da Vinci minsan, Ang itim ay parang sirang sisidlan, na nawawalan ng kakayahang maglaman ng kahit ano. Nagtataka ako kung ano ang iniisip niya sa kulay puti. Akala ba niya ito ay tanda ng kalinisan? O tiningnan din ba niya ang kaputian bilang isang maling liwanag, isang kasinungalingan?
2-taon-na-ang-nakalipas kung nakatayo ako sa mismong podium na ito, kasama ang lalaking ito sa harap ko, ngingiti ako katulad ng ginagawa ko ngayon. Ang puting damit na yumayakap sa aking katawan noon ay pangako ng katapatan at tiwala habang ako ay nagniningning na may init na bumibigkis sa mga dingding ng aking tiyan.
Noon lang, ang ngiti ko ay magiging komportable, nababalot ng tunay na kagalakan, dahil noon ay mahal ko siya. Sa yugtong iyon ng aking buhay, siya ang mundo ko at ihahiga ko ang aking sarili sa sahig kung saan siya naglalakad kasama ang kanyang mga natapakan na may dugo. At gagawin ko iyon na hubad, handang ilantad ang aking sarili sa iisang lalaking ito na may ngiti sa aking mukha.
Isang ngiti na hindi matapang, o basa sa bulong ng paghihiganti. Ang puso ko ay titibok ng pag-ibig, at hindi sa banta na ngayon ay nagtatago sa labas ng mga pader ng Simbahang ito, naghihintay na may tiyak na pasensya na malapit nang matapos. Ang kasal na ito ay hindi isang fairy-tale.
Oo, ang buong eksenang ito ay minsan ay may potensyal na maging perpektong imahe ng isang mahusay na kuwento ng alamat kung saan ikinasal ng demonyo ang kanyang anghel. Ngunit hindi ako ang anghel, ako ang masama.
Dahil nagiging tapat ako, dapat ko ring ituro na ang lalaking ito ay hindi ang demonyo. Ang demonyo ay dating isang anghel. Si Marco Catelli ay hindi kailanman nakaranas ng isang araw kung ano ang pakiramdam ng pagiging dalisay.
Ang alam lang niya ay kasamaan, sakit, hirap, at poot. At ang tanging kadakilaan sa buong Simbahang ito ay ang aking pagkamuhi sa iisang lalaking ito, ang aking magiging asawa.
Itinaas niya ang aking kamay, ikinulong ito sa kanyang sarili. Hindi ko na kailangang tumingin sa karamihan upang malaman na ang mga babae ay nakatingin sa akin na may pagkasuklam at selos. Ikakasal ako sa isang Catelli.
Hindi naman karamihan ang TUWANG-TUWA sa pagsasama na ito, matatanda na at maaaring isipin na ang kamay ni Marco sa aking kamay ay nangangahulugang mahal niya ako. Ngunit sinisiguro ko sa iyo, ang pag-ibig ay hindi ang usapin. Dinudurog niya ang aking kamay, ang kanyang mga mata na mapang-uyam ay sinasaksak ako hanggang sa mamatay, paulit-ulit.
Ipinapakita sa akin ni Marco Catelli na malapit na siyang magkaroon ng kapangyarihan sa akin.
Hindi ito isang Pagsasama ng Pag-ibig; ito ang Pagsasama ng Kamatayan. Hindi ako papakasalan ni Marco para sa buhay na sinasabi niyang gagawin niya sa akin sa mahuhulaan na hinaharap. Pinapakasalan niya ako upang ipaghiganti ang isa na naangkin na niya bilang kanyang sarili. Ibinibigay niya ang singsing na ito sa aking daliri dahil ako ang may mga kagamitan na kailangan niya ngayon sa kanyang armas upang magsimula ng digmaan.
Ako ang huling pagpipilian. Ang kanyang huling hakbang sa kadiliman. At ang aking hindi maiiwasang maagang libingan ang tanging aliw na inaalok niya.
Sinabi sa akin ng aking ama na si Marco ay nahuhumaling sa ideya tungkol sa akin. Ngunit alam ko na hindi totoo iyon, ang tanging pagkahumaling ni Marco Catelli ay ang pagpapakain sa kanyang pagkahumaling sa kapangyarihan. Binulag siya nito hanggang sa puntong hindi niya makita, na ako, si Aliyana Capello ang kanyang magiging asawa, ay ang kanyang pinakamapanganib na kaaway.
Kung sa tingin niya ay hahayaan ko lang siyang gamitin ako, masisiyahan ako sa kanyang paghihirap kapag natanto niya na hindi ako ang daga na kinahuhumalingan niya. Ang kalokohan ni Camilla Moretti at anuman ang humantong sa kanyang wala sa oras na kamatayan ay sarili niyang gawa.
Gusto niyang maglaro kasama ang maling mga manlalaro at tulad ni Ren; kinuha nila siya tulad ng isang piyesa: - walang kwenta at madaling palitan.
Ngunit para sa akin, nakakuha ako ng katayuan ng Reyna. Ako ay masama at tuso tulad ng pinakamalaking kalaban ni Marco, si Lucca Sanati. Ang lalaking hinahanap nilang lahat. Isang lalaki na piniling gumawa ng kaaway sa akin nang kinuha niya ang isang hindi niya dapat hawakan.
"Tinatanggap mo ba si Marco Catelli na maging iyong asawa na nakatali sa batas, sa sakit at sa kalusugan, hanggang sa pareho kayong mabuhay?" Ang salitang hindi ay dumating sa aking labi. Dapat ko itong sabihin.
Ang aking tunay na pag-ibig ay nananatiling nakabaon sa isang mababaw na libingan na basa pa rin, sa gitna ng wala salamat sa lalaking ito. Dapat kong sabihin na hindi. Tumingin ako sa kanya, ang kanyang bagong ahit na panga, mas mahirap kaysa sa naaalala ko. Ang mga mata na obsidian na dating nasusunog ng napakaraming init, naramdaman kong nahawakan ng araw, ngayon ay walang laman, pinapalamig ako na ang aking balat ay natatakpan pa rin ng Goosebumps mula sa oras na dumating ako dito, 37 minuto na ang nakalipas.
"Oo," sinabi ko ito at tulad ng paglipas ng oras ay bumagsak ang aking pekeng ngiti.
Naguguluhan ako kung paano ang isang simpleng salita ay maaaring magkaroon ng ganitong uri ng pagbabago sa buhay ng isang tao. Ito na ba ang kinahinatnan ng aking pag-iral? Iyon na ba ang ibig sabihin ng aking kalayaan? Isang salita at nawala na ang lahat. Ibinenta sa isang mababang presyo ng pagmamalaki sa lalaki na may pinakamalaking titulo. Gaano kababaw ang lahat? At sinabi kong oo, tinatakan ang lahat, at ngayon ako ang opisyal na Mrs. Catelli.
Huminga ako ng malalim, habang ang mga flash ng kagabi ay nagpapaalala sa akin kung bakit ako narito, at sinasabi ko sa aking sarili na ang paghihintay ng aking oras ang aking tanging opsyon.
Ang singsing na pinili ng aking ama ay nakikita ng aking maliit na pinsan na si Bernardino at habang kinukuha ko ito ang aking mga mata ay lumilipat sa lalaking nakaupo sa harap ng hanay ng Simbahan, ang aking ama, ang aking bantay na kakahiwalay lang sa akin.
Isang malalim na lalamunan ang lumilinaw at ang puso ko ay tumibok ng pantay na mga hakbang ng takot at nerbiyos habang kinakaharap ko ang aking magiging asawa at hawakan ang kamay na ilang oras na ang nakalipas, ay nag-iwan ng marka sa aking leeg. Nakakatawa di ba. Ang nakakatawa ay ipinapasok ko ang singsing sa kanyang daliri na alam na alam na hindi pa siya tapos sa akin.
Nakakalungkot na niloloko ako ng luha, habang dumudulas ito sa gilid ng aking pisngi. Ang buhay minsan ay maaaring maging isang malupit na biro.
Paano nangyari ang lahat ng ito? Kailan ako nagkamali ng desisyon?
Ang pangalan ko ay Aliyana Capello, anak na babae ni Consigliere Sartini Capello, at ngayon Hunyo 23, 2014, ako ay naging asawa ni Marco Catelli, Ang Capo Dei Capi ng ika-5 Estado.
Ang lalaking pumatay sa aking kasintahan, matalik na kaibigan, at ngayon ay nagnanais na patayin ako. At ito ang aking pagtatapat.
-----
Camilla
6-taong-gulang
Amerika, ang lugar kung saan natutupad ang mga pangarap at ang mga puting bakod ay isang dapat.
"Miss Moretti, nagpapasabi ang lolo mo pero hindi siya pupunta sa iyong kaarawan. Sinabi niya na mag-enjoy ka sa gabi."
"Hindi ba siya tumawag na lang at sinabi sa akin mismo iyon," sabi ko kay Ridwano, ang aking 2nd bodyguard, o siya ba ang una?
"Scusi Signorina." Sorry Miss.
Bumuntonghininga ako ngunit walang sinabi pa, habang ang kotse ay patuloy na naglalakbay sa daan na walang tunay na patutunguhan.
\ May mga pros at cons na kasama ng titulong apo ni Dante Moretti.
Ang mga pro ay kaunti at sa pagitan dahil ang mga con ay palaging sumasampal sa aking mukha. Ngayon ay hindi naiiba, tanging ngayon sa halip na sayangin ang pagkakataong ito ay niyayakap ko ito.
"Maaari mo ba akong ihatid sa hotel?"
Ang driver ay hindi nagtanong sa akin at hindi ko itinatago ang aking mukha mula sa mga ilaw ng kalye at abalang mga kotse ng Washington DC. 23 na ako ngayon. 1 taon upang idagdag sa aking lumalaking pagkamuhi sa aking Lolo at isa pang taon upang idagdag sa pagkawala ng aking mga magulang at kapatid.
Dumating kami sa hotel bago mag-8pm at sa isang paraan, natutuwa ako at gumaan ang pakiramdam na makapasok lang. Sa paglabas ng Bentley, isang karaniwang kotse kung ang iyong Lolo ay ang Godfather ng underworld, nagmadali ako sa pinto.
"Miss Moretti, bumalik ka ng maaga, nag-enjoy ka ba sa iyong hapunan?" Tanong sa akin ng door man habang binubuksan niya ang pinto upang gabayan ako. Siya ay isang maliit na mataba na lalaki, mga 50. Naaalala niya ako sa isang taong nakilala ko sa aking paglalakbay sa Alaska noong Setyembre.
"Ginawa ko salamat. May bar ka ba dito?" Ang aking mahabang damit ay hindi ang perpektong bar outfit ngunit talagang ako iyon. Isang mafia princess
"Oo naman, dito." Lumipat ako patungo sa pintuan na inaakay niya ako at nakita ko ang malabong ilaw at salaming beam bago ako pumasok sa maaliwalas na lugar.
"Salamat." Sinyales ko sa bodyguard na pinakamalapit sa akin na bigyan ng tip ang lalaki.
Ang lugar ay may amoy vanilla na tumatama sa aking ilong habang pumapasok ako at lumalapit sa bar kung saan ako umupo. Ang bartender ay isang guwapong lalaki, marahil nasa huli nang 30's.
"Ano ang maaari kong makuha para sa ginang."
"3-daliri-whiskey, anumang itim ang gagawin, 16-taon o mas matanda pa."
"Paparating na."
Ang mga istante na nakapalibot sa bar ay idinisenyo sa isang piramide ng mga tapos na cherry wood. Daan-daang bote ng alak ang nakatambak sa paligid, na naglalaan sa isang tunay na malawak na iba't ibang mga customer.
"Bigyan mo siya ng Jameson Jacob." Ang malalim na boses ay nagmumula sa kabilang dulo ng bar at ang aking mga mata ay papunta sa lalaki na ngayon ay hawak ang aking atensyon.
"Ikaw ba ang manager o ano?" Talagang nagtataka ako.
"O isang bagay." Siya ay nakatago sa isang lilim ng liwanag kaya mahirap makilala ang kanyang mukha ngunit ang kanyang boses ay malalim, tuyo. Dapat ay isa siyang impyerno ng isang lalaki.
Bumaba ako sa aking upuan at nagtungo sa kanya habang nagsisimula nang lumapit ang aking mga bantay. Nagpadala ako ng senyales sa kanila gamit ang aking mga daliri upang mag-relax. Ayaw kong sirain nila ang isang gabi bago pa man magsimula. Lumapit ako sa lalaki at doon ko nakita ang uniporme.
"Ikaw ay isang sundalo? Wow, hindi ko inaasahan iyon. Hindi pa ako nakakakita ng isang Amerikanong sundalo sa aking buhay."
Wala siyang sinasabi ngunit nang umupo ako sa tabi niya at ngumiti, tinitigan niya ako ng madilim na matinding mata.
"Ano ang nagdadala sa isang babaeng Ingles na tulad mo sa magandang kainan na ito, na nakadamit ng ganito?"
"Kaarawan ko, kaya naisip ko na magbibihis ako at iiwan ang aking kastilyo at iinom kasama ang isang gwapong lalaki. At hindi dahil nagkakaroon ng kaunting pagkakaiba sa iyo, ngunit sa totoo lang ay Italyano ako." Malinis ang kanyang ahit na mukha. Ang kanyang ulo ay pinutol nang maikli at isang tattoo ay nakikita sa kanyang anit ngunit ang malabong ilaw sa partikular na lugar na ito ay nagpapakita sa kanya na parang isang matingkad na panaginip.
Dinadala ng Bartender ang aking inumin sa gilid na ito at habang umiinom ako ng kailangan na paghigop ang aking mga mata ay mantsa sa kanyang gwapong mukha na may pagnanasa.
"Dalawang Italyano sa isang bar. Ano ang mga pagkakataon. Gusto mo ba ang iyong tinitingnan?" Tanong niya sa akin at isang tawa ang bumubula sa likod ng lalamunan ko.
"Nag-oobserba pa ako, ipapaalam ko sa iyo kapag tapos na ako."
"Hindi mo ako binibigyan ng ordinaryong Italyano, ikaw ay tunog at hitsura ng British, nandito ka ba para sa holiday?"
"Ang buhok. Pinalitan ko ito ng pula. At oo at hindi. Pumunta ako upang bisitahin ang ilang pamilya. Inisip ko na sorpresahin ko ang aking pinsan, at magiging ngiti siya na makita ako ngunit namiss ko siya. Mukhang umalis siya papuntang London na may balak na sorpresahin ako. At oo, gusto ko ang nakikita ko."
"Bata pa ang gabi, sino ang nakakaalam kung ano ang maaaring mangyari." Kapag sinabi niya iyon ang buong katawan ko ay umiinit sa kanyang hindi gaanong banayad na pahiwatig. Hindi pa ako nagiging mapagparangya ngunit ngayong gabi na nakatingin sa lalaking ito alam kong babaguhin niya iyon.
"Kung ma-mimiss ko ang aking eroplano para sa iyo, dapat akong makakuha ng pangalan."
"Ikaw muna."
"Marco."
Isang lalaki ang naglalakad patungo sa amin na may tray sa kanyang kamay na may cellphone sa ibabaw nito, na pumipigil sa aming pag-uusap.
"Sir, nasa telepono ang iyong kapatid."
Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin at ang isang pag-ilaw ng pagkilala ay naglilipat ng aking pagnanasa sa isang bagay na mas malalim. Maaari kaya?
"Sabihin mo sa aking kapatid na may nangyari."
"Opo sir."
Ngumiti ako habang ang isang latian ng nerbiyos ay dumadaloy sa aking katawan habang ang lalaki na aking minamahal mula pa noong ako ay 8 taong gulang ay nakaupo sa tapat ko na may nais at hindi ako kinikilala.
"Nakuha ko ba ang pangalan na iyon?"
"Depende, gaano mo ba ito gustong-gusto?"
