“Ba't 'di ikaw ang may sakit?”
“Ba't 'di ikaw ang mamamatay?”
Binulong ng lalaki ang pinakamasakit na salita sa pinakamahinhin na boses sa kanyang tenga.
Pero 'di niya alam na mamamatay na talaga siya.
Kinapit ni Sophia ang kanyang tiyan nang mahigpit at nagpumilit na bumaba sa kama.
Tumagos ang liwanag ng buwan sa bintana, na lalong nagpatingkad sa maputlang kutis ng babae.
Mga pamilyar na yapak ang umalingawngaw mula sa labas ng pinto—kay John iyon.
'Di alam ni Sophia kung saan siya nakakuha ng lakas, pero mahigpit niyang hinawakan ang doorknob at binuksan ang pinto.
“John.” Ang pagsabi ng kanyang pangalan ay halos inubos ang lahat ng kanyang lakas.
Tumigil si John, lumingon, at tiningnan ang babaeng halos walang suot na may malamig na tingin.
“Bumalik ka na. Kumain ka na ba?” Ang kanyang boses ay may maingat na tono ng pagpapabango.
Isang ningas ng liwanag ang sumiklab sa kanyang magagandang mata.
Malamig at malayo pa rin ang ekspresyon ni John habang humarap siya upang umalis.
Sa pagkakita sa kanya nang ganito, ang puso ni Sophia ay parang nasugatan.
Hinabol siya ni Sophia, hinawakan ang kanyang manggas. Ang kanyang mga labi ay kinagat hanggang sa magdugo, at ang matalas na sakit sa kanyang tiyan ay nagpahirap sa kanya na huminga.
“Bitawan mo!” Ang mga mata ni John ay nagningas sa galit.
Niluwagan ni Sophia ang kanyang pagkakahawak, ang naglakas-loob lamang na humawak sa isang sulok ng kanyang kamiseta.
“John, masakit…” Ang kanyang boses ay nanginginig. “Huli na. Maaari mo ba akong dalhin sa ospital?”
Kung araw, hindi niya na siya iistorbohin.
“Saan masakit?” Lumingon si John at tinitigan siya nang husto.
“Ang tiyan ko.” Nabuo ang mga patak ng pawis sa kanyang noo.
Tumingin si John sa kanyang kamay na tumatakip sa kanyang tiyan at biglang nang-uyam. “Binibining Sophia, mas nagiging makatotohanan ang iyong pag-arte araw-araw. Gaano ka katagal nag-ensayo para dito?”
Itinaas niya ang kanyang kamay at hinila ang kanyang manggas mula sa kanyang pagkakahawak.
Hinawakan niya ang kanyang panga, “Mula nang araw na ipinagkanulo mo ako, nanumpa si John na hindi ka kailanman patatawarin sa buhay na ito, maliban na lang…”
Nagpakita si John ng malupit na ngiti. “Mamatay ka.”
Parang nagyelo ang dugo ni Sophia sa sandaling ito. Hindi siya mapigilang manginig, at hindi na siya muling tumingin ni John, dumiretso sa silid-tulugan at isinara ang pinto.
Para siyang may kutsilyo na umiikot sa kanyang tiyan, na nagdulot kay Sophia na yumuko sa sakit.
Mahina niyang inabot ang kanyang telepono at dinayal ang 911.
Sa pakikinig sa lumalamlam na tunog ng ambulansya, nanatiling malamig ang ekspresyon ni John. Walang hihintuan si Sophia para makamit ang kanyang mga layunin.
Isa lang itong panibagong pakana niya para manatili sa pamilya Jones, dahil ang pamilya Thomas ay nasa bingit ng pagkabangkarote.
Siya ang uri ng babae na magpapalit ng panig kapag may naghirap, kaya paano niya kayang mabuhay ng mahirap na buhay?
...
Umupo si Sophia sa isang bangko sa ospital na hawak ang kanyang resulta ng pagsusuri, ang kanyang mga mata ay bahagyang nakatingin sa puting pader.
Nasa resulta—mayroon siyang advanced colorectal cancer.
Sumakay si Sophia ng taxi papunta sa ospital kung saan nagtatrabaho si Mia. Tinanggap ni Mia ang kanyang tawag at nakipagkita sa kanya sa pasukan ng ospital.
Pula ang mga mata ni Sophia nang nginitian niya ito.
“Mia.” Hinigpitan niya ang kanyang pagkakahawak sa mga resulta ng pagsusuri. “Nasa resulta na ang pagsusuri ko. Sabi ng doktor, mayroon akong advanced colorectal cancer.”
Nagbago ang mukha ni Mia.
Nangati ang kanyang ilong, at tiningnan niya si Mia na may nagmamakaawang mga mata. “Maaari mo ba akong suriin ulit? Baka… nagkamali sila?”
Doktor si Mia, isang espesyalista sa gastroenterology.
Itinakbo si Sophia sa exam room.
Noong 5 PM, bumalik ang mga resulta, na nagpapatunay sa paunang diagnosis.
Advanced colorectal cancer.
Umupo si Sophia doon sa isang pagkabigla, ang kanyang mga labi ay nanginginig. “Gaano na katagal ako mayroon?”
Lumuhod si Mia, ang kanyang payat na mga daliri ay dumidiin sa kanyang mga balikat. “Sophia, ililigtas kita.”
“Kanser,” tumulo ang mga luha ni Sophia. “Kanser ito.”
Ang kanyang sakit ay tulad ng kanyang pag-aasawa kay John—walang gamot.
Madilim ang silid habang nakaupo si Sophia sa sopa nang hindi binubuksan ang mga ilaw.
Alas dose ng hatinggabi, tumagos ang mga ilaw ng sasakyan sa kadiliman at salamin, na naghahagis ng liwanag sa loob ng bahay.
Hindi nagtagal, bumukas ang pinto, at pumasok si John.
Inabot niya upang buksan ang ilaw, agad napansin si Sophia na nakaupo doon nang tahimik.
Iniwas niya ang kanyang tingin, tinatanggal ang kanyang kurbata habang naglalakad, naghahanda na umakyat sa itaas.
“John,” tawag niya.
Hindi siya tumigil.
Higpitan ang mga daliri ni Sophia, ang kanyang mga kuko ay pumapasok sa kanyang palad. Matapos ang mahabang katahimikan, itinaas niya ang kanyang ulo, na nakatingin sa kanyang likod na may ngiti.
“Magdiborsyo na tayo.”
Sa wakas ay tumigil si John at lumingon gaya ng nais niya. Ang kanyang pigura, na nababalutan ng liwanag, ay nagpalabas sa kanya na lalong walang pakiramdam.
Tinunton ng tingin ni Sophia ang kanyang mukha. Ito ang lalaking minahal niya sa loob ng sampung taon. Sampung taon ng pagmamahal ang nakakuha sa kanya ng kanyang pagkasuklam at iniwan siya na may pusong wasak.
Hindi na niya dapat siya i-drag pababa.
“Hindi ka ba kayang tumagal ng isang araw na hindi nagdudulot ng gulo, ano?”
Nagpapanggap lang siyang mahirap abutin.
Tumayo si Sophia at hinila ang kasunduan sa diborsyo mula sa kanyang bag. Humawak ang kanyang kamay sa mga painkiller sa loob, na nagdulot sa kanyang mga mata na bahagyang lumawak.
Pagkatapos ay tahimik niyang isinara ang bag at itabi ito.
Lumakad siya kay John at iniabot sa kanya ang kasunduan sa diborsyo.
Nakapirma na ito sa kanyang pangalan.
Sinubukan niyang itago ang kanyang mga emosyon. “Gusto mong pakasalan si Emily, hindi ba?”
Nagpilit siya ng ngiti. “Gagawin ko para sa iyo.”
Kung alam niya na gusto niya si Emily, hindi sana siya nagpakasal sa kanya.
Ang kanilang pag-aasawa ay pilit at nag-iisa sa kanyang panig.
Sinulyapan ni John ang kanyang lagda at kinuha ang kasunduan sa diborsyo.
Idiniin niya ang kanyang dila sa kanyang pisngi at sinampal ang papel sa kanyang balikat.
“Binibining Sophia, totoo sa iyong background sa pananalapi.” Lumapit siya, malamig ang kanyang mga mata. “Magkano sa kayamanan ng pamilya Jones ang balak mong kunin sa diborsyong ito?”
Sandaling natigilan si Sophia. Pinagsama niya ang kanyang mga labi at bumulong, “Hindi ko kailanman ginusto ang iyong pera.”
Walang sinabi si John, tinitigan lang siya nang malamig.
Tatlong taon na ang nakalilipas, ang pamilya Jones ay naharap sa isang krisis nang nakulong ang kanyang ama at lahat ng kanyang mga negosyo ay ibinenta upang bayaran ang mga utang.
Noong panahong iyon, siya ay walang pera, at ang babaeng ito na nag-angkin na nagmamahal sa kanya ay nawala kinabukasan matapos ang kanyang pagsubok.
Kalaunan, narinig niya na nakita siya saanman kasama si William.
Ang mga Brown ang nag-frame sa kanyang ama para sa pagkabilanggo.
Naging napakabait ng kanyang ama kay Sophia.
Ngunit isa lamang siyang babae na ipagbibili ang kanyang sarili para sa pera. Ano ang hindi niya kayang gawin?
At si Sophia, na nakakaalam kung ano ang sinabi niya sa kanyang ama, ay pinilit siya na magpakasal sa kanya.
“Umalis ka,” ang kanyang mga mata ay puno ng lamig.
Lumingon siya upang umalis, ngunit inunat ni Sophia ang kanyang mga braso upang harangan ang kanyang landas.
“Hindi mo ba gusto si Emily? Gagawin ko para sa iyo. Lalagdaan ko ang isang affidavit. Hindi ako kukuha ng kahit isang sentimo sa iyo!”
“Oo, gusto ko si Emily,” sabi ni John, ang kanyang mga mata ay nagliit at ang mga labi ay yumuko sa isang ngiti. “Kaya gagawa ako ng engrandeng pagpasok para maging asawa ko siya.”
Pumikit siya. “Hindi habang nakakagulo pa ako sa iyo.”
Ang tunog ng pagsasara ng pinto ay umalingawngaw habang pumasok si John sa banyo. Umagos ang malamig na tubig habang pinindot niya ang kanyang mga labi at ikinuyom ang kanyang mga kamao.
Lumingon si Sophia at kinuha ang kasunduan sa diborsyo mula sa sahig.
Tumunog ang telepono, at ang kanyang ina ay umiiyak sa kabilang dulo.
Seryosong may sakit ang kanyang ama at na-ospital.
Nagmadali si Sophia at natutunan mula sa kanyang ina na ang pamilya Thomas ay malapit nang mabangkarote, na nagdulot sa kanyang ama na magdusa ng matinding sakit.
Bigla, naalala niya ang mga salita ni John.
Ang pagdidiborsyo sa kanya para kunin kung gaano karami sa kayamanan ng pamilya Jones.
Hindi nakapagtataka kung bakit niya sinabi iyon. Dapat ay alam niya na ang pamilya Thomas ay malapit nang mabangkarote.
Hinawakan ni Jennifer ang payat na mga braso ni Sophia. “Sophia, tanungin mo si John. Ikaw ang kanyang asawa. Hindi ka niya tatanggihan.”
“Ayaw na ayaw niya sa akin,” sabi ni Sophia, ang kanyang mga labi ay yumuko sa isang malungkot na ngiti. “Bakit niya ako bibigyan ng pera?”
Sinampal ni Jennifer si Sophia sa mukha. “Gusto mo bang panoorin ang pagkamatay ng iyong ama? Gaano ka kawalang-kwenta?!”
Nanginginig ang mga labi ni Sophia habang tinitingnan niya ang kanyang ina na may nakakakilabot na mga mata.
Noong nagkakaproblema ang pamilya Jones, lumapit sa kanya si William, na nagsasabing mayroon siyang ebidensya ng pangangalunya ng kanyang ina. Sinabi rin niya na kung hihiwalayan niya si John, bibigyan niya ng malaking halaga ng pera upang tulungan si John na bayaran ang kanyang mga utang.
Pinanood niya si John na nagpupumilit sa mga isyu ng kanyang ama nang walang magawa.
Ang kaya lang niyang gawin ay mag-alala.
Noong panahong iyon, naisip niya na hangga't matutulungan niya si John, hindi mahalaga kung hindi siya nito naintindihan.
Kinuha niya ang pera mula kay William para tulungan ang pamilya Jones na punan ang butas sa pananalapi.
Sinabi niya ang masakit na salita at sinaktan si John.
Hindi niya kailanman inaasahan na muli niyang makakasalubong si John.
Isang araw, kinausap siya ng ama ni John. Ang lalaki sa kama ng ospital ay nahirapan pa ngang huminga.
Umaasa siya na magpapakasal siya kay John, na sinasabing nauunawaan niya ang kanyang kalagayan.
Noong panahong iyon, hindi pumayag si Sophia.
Ngunit kinabukasan, nakatanggap ang kanyang pamilya ng malaking halaga ng pera mula sa pamilya Jones.
Napilitang magpakasal sa kanya ng kanyang ama, kinasusuklaman siya ni John nang buong puso niya.
Lumabas si Sophia sa silid ng ospital at lumunok ng painkiller.
Habang itinaas niya ang kanyang paa upang umalis, napansin niya ang isang babae na nakasuot ng gown sa ospital na nakatayo sa gilid.
Ang babae ay may napakaputlang balat, na may bilog at malawak na mga mata, at isang maselan na ilong at bibig.
Ang pangalan niya ay Emily, ang babaeng ngayon ay mahal ni John, at minsan ay kanyang matalik na kaibigan.
Inalis ni Sophia ang kanyang tingin at lumingon upang umalis.
“Sophia,” tawag ni Emily sa kanya.
Kinagat ni Sophia ang kanyang mga ngipin at nagpatuloy sa paglalakad.
Mula sa likuran niya ay nagmula ang pagtawa ng babae, “Narinig ko na malapit nang gumuho ang mga Thomas.”
Hinabol niya si Sophia, nakatayo sa harap niya at sinabing malamig, “Kung ano ang ginawa mo, babalik sa iyo.”
Tinitigan siya ni Sophia nang malamig at sinabi, “Umalis ka.”
Hindi nagalit si Emily. Pasimpleng kinukuha ang kanyang mga kuko, sinabi niya, “Kakaawa ka, kumakapit kay John kahit ayaw ka na niya.”
Nagniningning ang kanyang mga mata sa tagumpay, “Alam mo ba? Si John ay nasa tabi ko nitong mga nakaraang araw.”
“Gusto mo ang posisyon ni Gng. Jones, hindi ba?” Nanigas ang mga labi ni Sophia. “Sabihin mo sa kanya na kausapin ako tungkol sa diborsyo.”
Nagliit ang mga mata ni Emily, “Sa tingin mo ba hindi ka niya dinidiborsyo dahil hindi ka niya makalimutan, ano?”
Nagsimulang tumawa si Emily, “Sophia, napakabobo mo.”
Lumapit siya kay Sophia, “Ginagawa lang niya ito para gumanti sa iyo, para maramdaman mo rin ang parehong paraan.”
“Kapag sawa na siya sa iyo, wala ka nang kaibahan sa basura.” Bulong ni Emily sa kanyang tenga, “Oh oo, hindi ka man lang niya nahawakan, ano?”
Hinigpitan ni Sophia ang kanyang mga daliri. Inibaba niya ang kanyang ulo at tiningnan si Emily na may malamig na tingin.
“Alam mo ba kung bakit?” Dahan-dahang tinunton ng kuko ni Emily ang pisngi ni Sophia, “Dahil sa tingin niya ay madumi ka. Narinig ko na ang perang ginamit mo para bayaran ang mga utang ng mga Jones ay talagang ang bayad sa paghihiwalay na ibinigay mo kay John, at pati na rin ang ibinigay sa iyo ng iyong kasintahan na si William.”
