Kabanata 6

“Hoy, Pidelia!” Napatingin ako kay Kler. “Ano?” “Ayos ka lang ba?” “Oo naman. Bakit?” “Kasi…” Umiling siya. “Parang ang lutang mo ngayon.” “Hindi naman.” Napabuntong-hininga ako. “Problema mo?” tanong niya. “Wala.” “Si Tina?” Umiling ako. “Hindi.” Biglang sumulpot si Isla. “Pidelia!” “Isla!” “Okay ka lang ba? Kanina ka pa namin kinakausap ni Nia, pero parang wala ka sa sarili.” “Pasensya na. Nag-iisip lang.” “Tungkol saan?” tanong ni Nia. “Wala nga, eh.” Nagkatinginan silang dalawa. “Sigurado ka?” tanong ni Isla. Tumango ako. “Tara na nga,” sabi ni Kler. “Baka malate pa tayo sa klase.” Habang naglalakad, nakita ko si Kora at Luna. “Uy, Pidelia!” bati nila. “Hello!” “Problema mo?” tanong ni Kora. “Wala,” sagot ko. “Weh?” sabay na tanong nila. “Ano nga kasi…” “Tara na nga!” singit ni Kler. “Uuwi pa tayo ng maaga. Hindi pa ako nakakapaghanda ng project.” “Sige,” sagot ko. Pagdating namin sa classroom, nakita ko si Rio. “Uy, Pidelia!” “Uy!” “Anong problema mo?” “Wala,” sagot ko. “Talaga?” “Oo.” “Hay naku, Pidelia! Kung kailangan mo ng kausap, nandito lang kami,” sabi niya. Ngumiti ako. “Salamat.” “Sige, mauna na ako,” sabi niya. “Kasi, alam mo na.” Tumango ako. Nung nag-umpisa na ang klase, binati kami ni Gng. Houston. “Magandang umaga, mga bata!” “Magandang umaga rin po, Gng. Houston!” sagot naming lahat. “Okay, may bagong announcement tayo,” sabi niya. “May bagong rules tayo.” Biglang nagtaas ng kamay si Rio. “Ano po ‘yon, Gng. Houston?” “Dahil sa mga nangyayari ngayon, kailangan nating maging mas alerto,” sagot ni Gng. Houston. “Bawal na ang gumala-gala sa labas ng classroom during class hours. At kailangan laging may kasama.” Nagbulungan ang mga kaklase ko. “Ang higpit naman,” sabi ni Luna. “Oo nga,” sagot ni Kora. “Sige, simulan na natin ang lesson,” sabi ni Gng. Houston. Nakinig ako, pero hindi talaga ako makapag-focus. Ano bang nangyayari sa akin? Pagkatapos ng klase, lumapit sa akin si Lili. “Uy, Pidelia! Tulungan na kita sa pag-aayos ng gamit mo?” “Salamat, Lili.” “Walang anuman. Teka, okay ka lang ba talaga?” “Oo naman.” “Sige, tara na!” Paglabas namin ng classroom, nakita ko si Binibining Florida. “Pidelia!” “Binibining Florida!” “Anong ginagawa mo dito?” “Aalis na po.” “Sige, ingat ka.” “Kayo rin po.” Habang naglalakad, nakita ko si Pidel. “Pidel!” “Ate! Okay ka lang ba?” “Oo naman.” “Sigurado ka?” “Oo nga!” “Tara na nga!” Pagdating namin sa bahay, nakita ko si Ina ni Pidel. “Pidelia, anak! Kamusta ang araw mo?” “Okay lang po, Nay.” “Sigurado ka ba?” “Opo.” “Sige, magbihis ka na at kakain na tayo.” “Sige po.” Habang kumakain, nagtanong si Tatay. “Pidelia, may problema ba?” “Wala po, Tay.” “Sigurado ka?” “Opo!” Pagkatapos kumain, nagpunta ako sa kwarto ko. Nag-isip ako. Ano ba talaga ang nangyayari sa akin? Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Jade. “Hello?” “Pidelia! Okay ka lang ba?” “Oo naman. Bakit?” “Kasi, nag-aalala kami sa’yo ni Rowan.” “Nag-aalala? Bakit naman?” “Kasi… parang may problema ka.” “Wala nga!” “Sige na nga. Pero kung may kailangan ka, tawagan mo lang kami ha?” “Salamat, Jade.” “Walang anuman. Sige, bye!” “Bye!” Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung anong gagawin ko.