Pagtiwala

“Shhh! Huwag kayong maingay!” “Curious lang ako.” “Baka nandito siya at kinukuha tayo tulad nina Azara at Mina.” “Totoo ba?” “Oo, kinuha sila kanina.” “Bakit?” “Hindi ko alam.” Kinukulit ako ng ingay ng mga ligaw na kaluluwa sa malapit sa akin, tumingin ako sa direksyon nila. Sila lang ang mga kaluluwa na nagtatago pero maingay. “Tinitingnan tayo, sis.” “Tara, tago!” “Posible ba?” tanong ko habang nakatingin sa kanila. “Wag kayong maingay,” inis kong sabi tapos pinahirapan ko sila. “Nakikita ko ang totoo niyang anyo.” “Oo nga, akala ko sobrang liit ng sungay niya.” Gusto ko silang dalhin sa impyerno para tumahimik sila, pero hindi ko kaya kasi hindi ako babalik sa impyerno ng hindi natatapos ang misyon ko. Tumingin ako sa direksyon ng tatlo na natutulog sa malaking sofa. Payapa silang tingnan, at kahit ilang kaluluwa ay nasa tabi nila para tingnan sila. “Tama na, baka magising sila dahil sa mga titig niyo,” sabi ko kaya tumingin sila sa akin, nagulat ako nang makita ang isang kaluluwa na hawak ang ulo ni Pavel. “Hindi ba sinabi kong walang hahawak sa kanila?” galit kong tanong kaya huminto ang kaluluwa at dahan-dahang lumayo kay Pavel. “Sabihin mo sa akin, saan mo gustong pumunta?” tanong ko. “Ako! Ako! Ako!” masayang sabi ng batang lalaki na bumati sa akin habang nakataas ang kamay niya. “Gusto kong pumunta sa ibang bansa in case na--” “Langit o impyerno lang ang pagpipilian,” galit kong sabi. “Syempre Langit.” sabi ng batang lalaki na may ngiti sa mukha. “Hindi ako pwedeng pumunta doon dahil hindi pa ako nabibinyagan.” Natigilan ako sa sinabi niya. May lungkot sa boses niya pero ang mukha niya ay may ngiti. Pumunta siya sa unang bilog dahil sa pagkakataon, pero hindi pa siya kinukuha ng bantay ng Unang bilog. “Nakilala mo na ba ang bantay ng unang bilog?” tanong ko tumango siya. Kaya tumakbo siya palayo sa bantay ng Unang Bilog. Pagod na ako. “Anong pangalan mo?” tanong ko, at ngumiti sa akin ang batang lalaki. “Draken Hudgens.” Sagot niya, umiwas ako ng tingin. “Sumama ka sa amin kapag aalis na tayo dito,” sabi ko na naging dahilan ng pag-iingay ng mga kaluluwang kasama namin. “Sasama din ba kami?” “Bakit mo siya isasama?” “Dadalahin mo ba siya sa bantay ng Unang Bilog?” “Pwede bang wag nang maingay ulit, tumahimik kayo!” galit kong sabi habang nakacross arms. “Hindi ko siya dadalhin sa bantay ng Unang bilog,” sabi ko at tumingin sa batang lalaki sa harap ko. Huminga ako nang malalim at bumuntong-hininga. “Bibinyagan ko siya,” mahina kong sabi kaya natahimik ang paligid. Umiwas ako ng tingin na nakikita silang lahat na nakatingin sa akin. Tumingala ako at nag-cross arms. “Huwag kayong tumingin sa akin,” sabi ko. “Anong gagawin mo sa kanya?” tanong ng isang matandang kaluluwa. Huminga ako nang malalim at pagkatapos ay tiningnan ko siya ng inis. “Bingi ka ba? Sinabi ko na kung ano ang gagawin ko sa kanya, tama na ‘yan.” Sabi ko pagkatapos ay sumimangot. “Isa ba siyang demonyo?” narinig kong bumulong ang isang babae. “Teka, hindi ka ba demonyo? Paano mo bibinyagan ang batang iyan?” tanong ng isang lalaki. “Tumigil kayong kakatanong,” inis kong sabi. “Hindi ba kayo nagtitiwala sa akin?” “Hindi.” Sabay-sabay nilang sagot, na lalong nagpagalit sa akin, oo nga pala. Paano sila magtitiwala sa akin kung demonyo ako? Tumigil ako. Demonyo ako, bakit ako hihingi ng tiwala nila? Hindi ko kailangan ang mga bagay na iyon. Tumingin ako sa bata. Bakit ko siya bibinyagan? Dapat matuwa ako dahil pupunta siya sa impyerno, pero bakit parang naaawa ako sa kanya? Awa? Hindi ko istilo 'yon. Huminga ako nang malalim. “Nagbago na ang isip ko,” malamig kong sabi pagkatapos ay tumingin sa bata. “Tanggapin mo na lang na pupunta ka sa impyerno dahil ang mga anak ng mga makasalanan na katulad mo ay dapat parusahan,” sabi ko habang tinatalikuran siya. Pumikit ako nang marinig ko ang ilang mga bulong ng mga kaluluwang kasama namin. Pumunta ako sa gilid at umupo, tiningnan ko ang ilang mga kaluluwa na nakatingin sa akin, huminga ako ng malalim at nanatiling gising para bantayan ang tatlo. “Sasama ako sa'yo.” Tumingin ako sa tabi ko nang marinig ko ang batang lalaki. “Tss, lumayas ka nga sa tabi ko,” sabi ko. Ngumiti lang siya sa akin na nagiging dahilan ng lalo kong pagkainis. “Sasama ako dahil sinabi mong bibinyagan mo ako. Kahit natatakot ako sa'yo, sasama pa rin ako, may tiwala ako sa'yo.” Natigilan ako sa huling sinabi niya. Parang nanigas ang katawan ko sa sinabi niya. Lumingon ako sa kanya, at nandoon pa rin ang ngiti sa mukha niya. Gusto ko siyang sakalin at durugin pero nanigas ang katawan ko dahil sa sinabi niya. ‘May tiwala ako sa'yo.’ tiwala Ito ang unang beses na may nagsabi sa akin na nagtitiwala sila sa akin. Ito ang unang beses na may nagtiwala sa akin. “Okay ka lang ba?” bumalik ako sa aking pagkatulala nang marinig ko ulit ang boses niya. Tiningnan ko lang siya, Hindi ko alam kung ano ang sasabihin lalo na't masyado akong naguguluhan sa sinabi niya. “Hanggang kailan?” tanong ko na naging dahilan ng pagkunot ng noo niya. “Gaano katagal ka magtitiwala sa akin?” tanong ko, lalo pa siyang ngumiti pagkatapos ay bigla akong niyakap na lalong nagpagulat sa akin. “Hanggang sa tuluyan na akong umakyat sa langit, hindi ko mawawala ang tiwala ko sa'yo.” Sabi niya habang nakayakap sa akin. Tumingin lang ako sa ibang direksyon, ano ang nararamdaman ko? Bakit ako naiiyak dahil lang sa batang ito? Bata pa lang siya, hindi niya ako kayang ganunin. “Lumayo ka sa akin, masasaktan ka lang,” mahina kong sabi pero mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa akin. Walang emosyon ang mukha ko habang nakatingin sa ibang direksyon. “Laking pasasalamat ko kung bibinyagan mo ako.” Sabi niya pagkatapos ay inalis ang pagkakayakap, nanatili ang tingin ko sa direksyon na tinitingnan ko. Dahan-dahan siyang nawala sa tabi ko, pero nakatingin pa rin ako sa direksyon na tinitingnan ko. Tiwala, katapatan, bata. Tiningnan ko ang sahig nang marinig ko ang pagtulo ng likido mula sa mata ko, kinunot ko ang noo ko at pinunasan ko ang ilalim ng aking mata. Anu-ano ang mga likidong ito? Bakit tumutulo ito mag-isa? “Ksara?” Dahan-dahan akong lumingon para tingnan si Pavel, nakita ko siyang nakaupo habang nakatingin sa akin. “Umiiyak ka ba?” tanong niya kaya tiningnan ko ang kamay ko na pinupunasan ang likidong tumutulo mula sa aking mga mata kanina. “Umiiyak?” tanong ko, bigla siyang lumapit sa akin at pinunasan ang likidong tumutulo mula sa aking mga mata. “Bakit ka umiiyak?” Tanong niya na naguguluhan, hindi ko siya sinagot, sa halip, ngumiti ako. “Anong ibig sabihin, kapag umiiyak ang mga tao?” tanong ko kaya tiningnan niya ako. Ang mukha niya ay nagpakita ng pag-aalala. “Kapag umiiyak ang mga tao, baka nasasaktan sila, may nakikipag-away o baka sobrang saya nila.” Sagot niya. Tumawa ako. “Sobrang saya?” tanong ko na nakatingin sa kanyang mga mata. “Sobrang saya ko,” bumulong ako. “Kaya ako umiyak,” dagdag ko pagkatapos ay niyakap ko siya. Pumikit ako dahil sa aking mga damdamin. May isang nilalang, sa unang pagkakataon na nagtiwala sa akin. Kaya ayokong sirain ang tiwala na ibinigay niya sa akin. Naramdaman ko siyang yumakap sa akin, natigilan ako at bigla ko siyang tinulak palayo sa akin. Bigla siyang nagulat kaya tinaasan ko siya ng kilay. “Sino ang nagsabi na pwede mo akong yakapin?” tanong ko, agad na sumimangot ang kanyang noo. “Ikaw ang yumakap sa akin.” Sabi niya. “Bumalik ka sa lugar mo, matulog ka na,” sabi ko. “Pero--” “Bumalik ka na,” sabi ko kaya yumuko siya habang humihikbi pagkatapos ay tulad ng isang bata na naglakad patungo sa kanyang lugar kanina at humiga. Huminga ako nang malalim pagkatapos ay sumandal sa dingding at nag-cross arms habang tinitingnan ang pag-uugali ni Pavel. Mahaba-habang araw ang haharapin natin bukas.