Bab 90 – Upacara Pertama
***
Sudut Pandang Penulis:
Keesokan harinya, orang-orang istana sudah bangun pagi untuk persiapan terakhir. Upacara ulang tahun dan pertunangan akan berlangsung pada malam hari, mulai pukul enam sore. Tapi mas kawinnya siang itu, pukul satu. Kesultanan sudah bersiap. Mereka yang diundang sedang menambahkan sentuhan akhir pada pakaian pilihan mereka, dan beberapa memilih pakaian mereka pada hari yang sama. Semua orang telah memilih pakaian mereka untuk upacara pertama dan kedua yang akan diadakan hari itu. ~
Asahd dibangunkan oleh ibunya. Dia memasuki kamarnya dan membuka gorden besar sehingga sedikit cahaya matahari masuk ke dalam ruangan yang gelap. "Maa..." Asahd mengerang mengantuk, "Tutup, tolong."
"Bangun. Kamu tidak mau bertunangan?" Ratu menggoda dengan tahu. Asahd tersenyum dalam tidurnya. "Aku sangat mau." gumamnya, memaksa dirinya untuk duduk. "Selamat ulang tahun ke-23, cintaku." ibunya berkata dengan gembira, datang untuk mencium keningnya. "Terima kasih banyak." Pangeran terkekeh bahagia "Aku hampir lupa ini ulang tahunku. Yang ada di pikiranku hanyalah hari pertunanganku."
"Aku merasakan hal yang sama ketika aku akan menikahi ayahmu." jawab Ratu dan dia tersenyum. "Bisakah aku melihat Saïda sebelum kita bertunangan? Bahkan sebelum upacara mas kawin?" tanyanya "Aku melihatnya sekitar tujuh kali minggu ini. Artinya, sekali setiap hari. Dan hanya saat makan malam. Aku hampir tidak punya waktu untuk sarapan di bawah."
"Tidak." Ratu merenung, "Terutama tidak hari ini. Adat istiadat berlaku. Kamu tidak akan bisa melihat Saïda sama sekali. Kamu hanya akan melihatnya saat mas kawin dan lagi malam ini. Setelah bertunangan, kamu tidak akan bisa bertukar kata dengannya sampai hari pernikahanmu. Sahabatmu dan pelayannya akan memastikan kalian berdua tidak bertemu secara diam-diam karena mereka akan mengikutimu sampai saat itu."
Mulut Asahd ternganga. "Kamu bercanda??"
"Tradisi Zagreh, sayang." Ratu tertawa. "Bagaimana ini bisa legal?" gumamnya, meskipun terkejut. "Menurut cara kita, itu untuk membangun kebutuhan yang lebih besar satu sama lain antara calon suami dan istri. Kami percaya bahwa ini akan membuat pernikahan mereka bertahan lebih lama dan menyebabkan mereka benar-benar saling menginginkan selama mungkin."
"Percayalah padaku ibu, aku tidak membutuhkan itu." Asahd terkekeh, "Aku sudah ingin bersamanya dan kamu memberitahuku bahwa aku harus menunggu seminggu lagi?"
"Mmhmm." dia merenung dan berdiri, "Segarkan diri. Ayahmu, Djafar, dan penata gaya akan segera datang ke sini untuk membuatmu mencoba pakaianmu untuk hari ini untuk terakhir kalinya. Kamu tidak akan meninggalkan kamarmu dan begitu juga Saïda. Kamu hanya akan melakukannya untuk upacara. Makananmu dan apa pun yang kamu butuhkan akan dibawa kepadamu kapan pun kamu membutuhkannya. Hanya untuk hari ini."
Asahd mengangguk. "Aku sangat berharap bisa melihatnya." dia kembali ambruk di tempat tidurnya. "Kamu akan. Pukul satu. Landry, Amir, dan Kanaan akan segera datang ke sini. Tepat waktu dan sebelum mas kawin."
Ketiga pria yang disebutkan adalah sahabat Asahd. Mereka telah mengenalnya sejak kecil dan tumbuh bersamanya. Dia bahkan belajar bersama mereka di Dubai. Ketika dia selesai belajar dan pergi ke Australia untuk berlibur, sebelum kembali ke Zagreh beberapa bulan lalu, mereka memutuskan untuk tinggal di Dubai dan mengunjungi tempat-tempat yang belum pernah mereka kunjungi. Mereka selalu berhubungan, meskipun dia terakhir berbicara dengan mereka malam sebelum dia bepergian ke New York dengan Djafar dan Saïda. Tapi dia telah menelepon mereka seminggu yang lalu untuk mengumumkan pernikahannya. Tentu saja mereka pasti akan datang! Mereka akan menjadi sahabatnya dan akan menghabiskan siang dan malam mereka di istana sampai setiap upacara selesai. Setiap anak laki-laki adalah putra seorang bangsawan yang sangat dihormati, yang termasuk dalam teman-teman terdekat keluarga kerajaan. "Oke! Aku tidak sabar. Aku merindukan orang-orang itu." jawab Asahd dengan gembira. "Aku juga. Bibi Saïda juga ada di sini, begitu juga sepupu dan anggota keluarga besarnya yang lain."
"Baiklah."
"Bangun sekarang, sayang." dia tersenyum dan kemudian meninggalkan kamarnya. --
Di sisi lain ada Saïda dengan kedua bibinya, keduanya adalah adik perempuan Djafar. Yang tertua dari keduanya akan mewakili sebagai sosok ibu Saïda karena ibunya telah meninggal dunia. Mereka juga membantunya bersiap-siap. Ratu bertemu dengan mereka untuk mengetahui bagaimana keadaan Saïda pagi itu dan menemukan bahwa dia sangat bahagia. Dia diberi tahu aturan yang sama seperti Asahd, mengenai upacara dan bagaimana mereka tidak bisa berbicara satu sama lain atau bertemu. Saïda, yang mengetahui adat dan tradisi di luar kepala, tidak terkejut. Meskipun dia masih sedikit kecewa dengan mereka. Dia sudah sangat merindukan Asahd. Dia hampir tidak berbicara dengan Asahd minggu sebelumnya. Mereka bahkan tidak bisa mengirim pesan atau menelepon satu sama lain. Setiap malam, selama seminggu terakhir, dia akan tidur memikirkan dia dan bahkan memimpikannya. Para kekasih tidak sabar untuk menikah dan sendirian. Mereka berdua memiliki pikiran yang sama di kamar masing-masing. Mereka ingin berciuman, berpelukan, dan bercinta. Tapi tidak ada jalan. Ditambah lagi, mereka harus menunggu tujuh hari lagi. Betapa frustasinya. **
Menjelang pukul 11, Asahd selesai mencoba pakaiannya untuk terakhir kalinya. Semuanya dalam urutan yang sempurna. "Semoga cepat berlalu." gumam Asahd, melepas pakaian terakhir dan masih memikirkan Saïda. "Sabar, Nak." sultan yang telah mendengarnya, merenung. Dia dan Djafar tertawa kecil begitu juga dengan penata gaya. Asahd menggelengkan kepalanya dengan geli dan menoleh kepada mereka. "Tujuh hari lagi. Dan mereka bahkan belum mulai." Asahd terkekeh, mengusap tengkuknya. "Itu akan berlalu. Kamu akan lihat." Djafar merenung. "Benar. Tapi itu juga tidak akan mudah. Aku hampir kehilangan akal ketika aku harus menikahi ibumu." sultan terkekeh. "Benar. Dan aku ketika aku harus menikahi ibu Saïda." tambah Djafar. Asahd menatap mereka. "Wow. Terima kasih banyak. Membuatku merasa lebih baik." katanya dengan nada paling sarkastik dan para pria tertawa. "Jangan khawatir. Mari kita tinggalkan kamu untuk saat ini untuk pergi bersiap. Kita hanya punya waktu dua jam lagi. Aku akan kembali pukul 12 untuk menyiapkanmu. Para tamu pasti akan tiba saat itu. Kamu masih belum menyentuh sarapan yang dibawakan untukmu. Pergi makan."
"Baik ayah."
Para pria meminta diri dan meninggalkan Pangeran. Asahd meninggalkan ruang ganti dan memasuki kamarnya, duduk di meja kecil di sudut tempat sarapannya disimpan. -
Dia masih makan ketika pintunya perlahan terbuka dan tiga orang masuk. Dia benar-benar melompat. Sahabatnya. "Apa-apaan?!" mereka berempat berteriak bersamaan, melompat dan langsung berlari ke arah satu sama lain. Mereka berpelukan dengan gembira, tertawa terbahak-bahak. "Maaan! Kamu menghilang selama berbulan-bulan!" Kanaan tertawa "Dan ketika kamu menelepon lagi, itu untuk memberi tahu kami bahwa kamu akan menikah?!"
"Dengan Saïda, brengsek!" Landry dan Amir menambahkan bersamaan dan Asahd tertawa. "Bagaimana bisa? Saïda?!"
"HAHAHA! Aku merindukan kalian, idiot!" Asahd tertawa dan mereka berpelukan dengan gembira lagi. "Ini cerita yang panjang dan rumit. Aku bersumpah."
"Nak!" Amir mulai, melompat ke tempat tidur Asahd, "Kita punya banyak waktu!"
Mereka semua tertawa dan dua lainnya bergabung dengannya. Asahd tetap berdiri untuk menjelaskan. "Kita punya empat puluh lima menit, sebenarnya. Kita harus bersiap-siap pukul dua belas. Jadi mulai bicara." Landry tertawa. "Hahaha, oke." Asahd mulai, "Pertama-tama, aku sudah berubah, teman-teman. Sungguhan."
"Serius??" mereka bertanya bersamaan dan terkejut. "Ya." Asahd terkekeh, "Aku sudah belajar untuk memberi orang tuaku rasa hormat yang pantas mereka dapatkan, aku berhenti dengan amukan, minum berlebihan, secara umum tidak tertahankan."
"Syukurlah!" seru Kanaan. "Kamu serius??" tanya Amir. "Aku serius."
"Itu bagus, Bung! Dulu kamu brengsek." dia merenung dan mereka tertawa. Tidak seperti yang mungkin diharapkan orang, teman-teman Asahd adalah tipe yang menasihatinya ketika mereka bisa. Ya, mereka semua berpesta, minum, merayu wanita, dan melakukan hal-hal paling gila bersamanya, tetapi mereka tidak pernah setuju dia tidak menghormati orang tua dan orang yang lebih tua, bersikap kasar dan menghina mereka yang berada di bawahnya, melempar amukan yang tidak berguna, bahkan dengan mereka. Mereka tidak setuju dia mulai menggunakan narkoba, minum berlebihan dan tanpa moderasi, dan banyak kebiasaan buruk lainnya yang dulu dia miliki. Mereka selalu mencoba menasihatinya tetapi dia akan menutup telinga atau memanggil mereka. Terkadang bahkan marah pada mereka. -
"Aku tahu." dia terkekeh, "Dan aku tidak tahu bagaimana kalian masih menerima omong kosongku dan tidak pernah meninggalkanku." Pangeran menambahkan. "Kami mencintaimu, Bung." kata Landry. "Fakta." yang lain setuju. "Aku juga mencintai kalian semua. Aku ingin meminta maaf atas kesalahan-kesalahanku. Aku minta maaf."
"Tidak apa-apa. Sekarang bicara! Waktu hampir habis!"
Asahd tertawa dan kemudian menceritakan kisah mereka. Alasan dia berubah adalah karena dia ditipu untuk pergi ke New York. Teman-temannya mengerti mengapa mereka tidak dapat menghubungi teleponnya selama berbulan-bulan karena dia telah mengganti nomornya menjadi nomor Amerika, begitu berada di New York. Para pemuda mendengarkan seluruh cerita. Mereka tertawa terbahak-bahak ketika Asahd menceritakan kepada mereka kejadian lucu seperti ketika dia melihat apartemen itu untuk pertama kalinya dan menyadari dia harus tinggal di dalamnya, bagaimana dia dirampok, pakaian barunya dan hari-hari pertamanya, mencari pekerjaan. Dia melanjutkan untuk menceritakan bagaimana dia dan Saïda mulai dekat, bagaimana dia secara bertahap berubah dan bagaimana segalanya menjadi lebih baik setiap hari. Dia menceritakan kepada mereka tentang ciuman pertama mereka, kebutuhan mendadaknya untuk bersamanya, kecemburuannya terhadap Noure dan bagaimana dia merayu Saïda tanpa dia sadari. Dia menceritakan kepada mereka semua yang terjadi di New York! Bahkan momen-momen sensual kecil yang mereka miliki, meskipun dia tidak memberikan detailnya. Hanya sedekat itulah dia dengan mereka. "Whuuuuuttt??" ketiga pria itu hampir kehilangan akal, berteriak seperti yang selalu mereka lakukan dan Asahd hampir mati karena tawa. "Kamu bercinta dan memakannya dengan Djafar di rumah itu?!" Amir tersentak. "Sst!" Asahd mendesah geli dan mereka tertawa. "Selesaikan! Ceritakan apa yang terjadi selanjutnya."
Dia menceritakan sisanya dan kepulangan mereka ke Zagreh ketika segalanya menjadi lebih serius. Dia menceritakan bagaimana dia mengakui cintanya, tidak tahan dengan kehadiran Noure dan bahkan menceritakan kepada mereka tentang pertemuan panas mereka ketika Saïda telah mengatakan yang sebenarnya kepadanya. Dia menceritakan bagaimana Saïda mengaku kembali dan sepenuhnya, bagaimana dia membelanya di depan Noure dan benar-benar mengancamnya. Bagaimana Noure membatalkan pernikahan dan mereka mengakui cinta mereka kepada Djafar dan semua yang terjadi setelahnya. "Sungguh cerita." Kanaan bertepuk tangan dan mereka terkekeh. "Sangat mengejutkan.
"Lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo, lo