Kabanata 100

“Okay lang ako, anong nangyari kagabi, may balita ba kung sino gumawa nito sa akin?” sagot ko. “Walang malinaw na CCTV footage para sabihin kung sino gumawa niyan sayo Anna, pero hindi kami titigil hanggang sa mahanap natin siya.” Maya-maya, biglang bumukas ang pinto ng kwarto at napunta ang atensyon naming lahat doon. Lumapit sa amin ang isang doktor at nilapitan ako. “Hello Mr. and Mrs. Madrigal, pupunta lang ako dito para ibigay ang resulta ng DNA test,” sabi niya. Nanlaki ang mata ko nang inabot niya ang isang brown na sobre sa akin. Binuksan agad ito ni Tatay at hinintay ko ang reaksyon niya. Pero ganoon na lang ang gulat ko nang bigla niya akong binigyan ng papel at ipinakita sa akin ang resulta. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang araw na nakalagay sa papel na positibo ang DNA test. Pero bigla akong nagtaka kung paano nila nakuha ang buhok ko. Dahan-dahan kong ibinaling ang tingin ko kay Althea na nakangiti na ngayon habang nagho-holding ng peace sign. “Congratulations Mr. and Mrs. Madrigal. Sa wakas ay nakita niyo na ang matagal nang nawawalang anak niyo.” Masayang sabi ng doktor at nginitian ako. Ibinalik ko ang tingin ko sa papel ulit, ito ang patunay na sila nga ang tunay kong mga magulang. “Mom… Dad…” Natigilan silang lahat nang banggitin ko ang salitang iyon at dahan-dahang tumulo ang luha sa mga mata ko. Walang akong narinig na sagot pero mahigpit silang nagyakapan. “Omg, pwede bang sumali,” umiiyak na tanong ni Althea at agad din kaming niyakap? Alam kong marami akong araw na pakiramdam ko ako ang pinakamalungkot na tao sa buong buhay ko, ang pakiramdam na parang hindi ako mahal ng mundo dahil sa mga masasamang bagay na nangyayari sa buhay ko. Pero hindi natin napapansin ang masasayang araw natin sa buhay, hindi natin alam na pwedeng magbago ang lahat sa isang iglap. Alam ko sa sarili ko na walang pag-asa na makita ko pa ang tunay kong magulang dahil maraming taon na ang lumipas pero hindi pa rin kami nagkikita. Maraming salamat sa pagtayo niyo sa aking mga magulang noong nawala ako sa piling ng mga tunay kong magulang. Hindi sapat ang salitang salamat para suklian ang pagmamahal na binigay nila sa akin. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman ngayon, pero isa lang ang alam ko na nangingibabaw sa puso ko, ito ang kasiyahang matagal ko nang pinapangarap. DRAKE'S POV Dahan-dahan kong iminulat ang mata ko nang maramdaman ko ang sinag ng araw na dumadampi sa aking pisngi. Agad kong nakita ang mga benda sa aking katawan. Dahan-dahan akong bumangon at nakita ko silang lahat na nakatingin sa akin. “Salamat at nagising ka na,” masayang sabi ni Tiyo Raso. Agad kong hinanap ng mata si Marcus at agad ko siyang nakita na nakaupo sa gilid at pinagmamasdan ako. “Kinuwento sa akin ni Marcus ang lahat ng nangyari kagabi, salamat at ligtas kayong dalawa. Makakasama ka pa rin ba sa biyahe?” tanong ni Tiyo Raso. “Oo, hindi naman ako gaanong nasaktan at isa pa, kulang tayo sa lakas laban sa kalaban. Mas hihina ang pwersa natin kung hindi rin ako sasama.” “Kailangan pa rin natin ng kapareha para magtagumpay tayo sa pagsisimula ng kalaban,” sagot ni Tart. “May naiisip akong plano para madagdagan ang mga miyembro natin,” sagot ni Tiyo Raso. “Pero una, kumain muna tayo para may lakas tayo sa pagpapatuloy ng paglalakbay mamaya,” dagdag niya at sumang-ayon ang lahat. Nagsimula kaming kumain hanggang ngayon hindi pa rin ako kinakausap ni Marcus. Ilang minuto pa at natapos na kaming lahat sa pagkain at agad na naming ipinagpatuloy ang aming paglalakbay, sinusundan lang namin si Tiyo Raso dahil may pupuntahan daw kami para madagdagan ang mga miyembro namin. Wala kaming ideya kung ano ang pinagsasabi niya. Ilang oras pa ang lumipas at bigla kaming huminto sa isang kweba na may malaking harang na bato. “Umatras muna kayo at may gagawin ako.” Sabi niya at saglit na inilabas ang isang maliit na kutsilyo at pagkatapos ay ibinagsak ito sa malaking bato. Gumuhit siya ng isang hindi mailalarawang letra at pagkatapos ng ilang sandali, biglang nayanig ang lupa na ikinagulat namin. Unti-unti, gumalaw ang batong humaharang sa kweba at dahan-dahan itong bumukas. Bumungad sa amin ang magandang paraiso sa loob ng kweba. Namangha kaming lahat sa nakita namin sa loob ng kweba. “Maging mapagmasid at huwag niyong hawakan ang lahat ng makikita niyo.” Bili ni Tiyo Raso at nauna siyang pumasok. Agad namin siyang sinundan at namangha kaming lahat sa nakitang malawak na talon sa loob na napapalibutan ng magagandang bulaklak. Tahimik ang lugar at parang tirahan ng isang diyosa. ‘Mga kaibigan narito ako ngayon upang humiling ng kaunting tulong!” Maya-maya sumigaw si Tiyo Raso at dahil sa napakatahimik na lugar, nakakatakot para sa sinumang nakatira doon. Bigla kong naramdaman ang isang malakas na presensya, unti-unting dumilim ang kapaligiran at ang batong humarang sa daan na pinasok namin kanina ay mabilis na nagsara.