Pitumpu't Apat

“Hoy, Elsa De Luca, anong ginagawa mo diyan?” Napatingin ako sa salamin, hindi nakapaniwala. “Rita, ano’ng ginagawa mo dito?” “Nagkakagulo ka na naman. Bilisan mo na diyan. Huli na tayo sa party.” “Ayoko nang pumunta.” “Ano?” Tumawa siya. “Nagsasabi ka lang. Bakit? Sa tingin mo ba maiiwasan mo si Marcello Viscuso?” “Hindi ko gusto ang mga ganitong party. Hindi ako komportable,” sabi ko. “At saka…” “At saka?” humimok siya. “Hindi pa ako handa. Hindi ko alam kung ano ang gusto niya.” “Okay, baby girl, kalma lang,” sabi ni Rita. “May dalawang pagpipilian ka: Magpakasaya ka o manatiling malungkot sa buong gabi. Pili ka.” “Sinong gusto mo ang pumunta sa party?” “Si Marcello.” Ngumisi siya. “Nakilala ko siya sa bar isang beses. Alam mo, parang anghel na nahulog sa lupa. O, baka demonyo. Sino ang nakakaalam?” “Hindi mo ba nakita kung paano niya pinatay ang lalaki noong isang araw?” Tumayo ako. “Mga kwento lang iyon. Hindi siya masamang tao. Magiging maayos ka. Tingnan mo. Maganda ka.” Huminto siya. “Kaya mo, Elsa.” “Seryoso ka ba?” “Oo naman.” Ngumiti siya. “Teka, bakit parang may nakita akong luha sa mata mo?” “Baka dahil nag-iisip ako kay Papa.” “Naku, baby. Alam ko. Pero nasa hospital na naman siya. Kailangan mong lumabas ngayon. Ipakita mo sa kanila kung sino ka talaga. Sumama ka sa akin.” “Ayoko,” sabi ko. “Kinakabahan ako.” “Ngayon, kung hindi ka pupunta, ano’ng gagawin mo?” “Hindi ko alam.” “Kailangan mong pumili. Ngayon na.” Napahinga ako nang malalim. “Ano’ng magandang damit ang isusuot ko?” “Yan ang gusto ko!” Tumawa siya. “Ang gusto ko, ang puting Roberto Cavalli na may mga crystal, o yung pula, ‘yung katulad kay Sofia. May mga ganda ka, hindi ba?” “Paano kung gusto niya ako?” “Siyempre gusto ka niya. Hindi ka ba nakatingin sa salamin?” Sinabi niya iyon, at kinuha niya ang aking kamay. “Pero ang punto ay…” “Hindi ko siya gusto.” “Hindi importante ‘yon. Hindi mo kailangang mahalin siya para sumama sa kanya. Kaya mo ‘yan.” “Sigurado ka ba?” “Oo naman. Ngayon, may sasabihin ako sa iyo. Dapat kang maging… putang ina.” “Ano?” “Oo, baby girl. Dapat kang maging putang ina. Mag-enjoy ka. Itaas mo ang iyong ulo. Huwag kang maging malungkot. Hayaan mong makita ka ng mundo, Elsa De Luca.” Tumawa ako. “Sige.” “Anong sige?” “Pupunta ako.” “Yan!” Lumapit siya at hinalikan ako sa pisngi. “Ngayon, magbihis na tayo, at pupunta na tayo sa party!” “Sigurado ka bang okay lang ako?” “Sure ako. Hindi ka ba nakapag-isip na ang lahat ng mga tao ay nagkakamali. Ang mundo ay isang mess.” “Okay.” “Ito pa, bago ka umalis, kailangan mong tumawag kay Ang blonde.” “Bakit?” “Para maganda ka sa gabing ito.” Tumawa ako. “Okay.” Narinig ko ang pagbukas ng pinto. “Elsa?” “Dominico!” “Signorina De Luca, narito po ako para sa iyo.” “Sige, maghintay ka lang ng kaunti. Nagbibihis lang ako.” “Sige po, Signorina.” Pagkatapos, nakita ko si Rita na nakangiti. “Tara na.” Isang oras pagkatapos, habang naglalakad ako sa hotel lobby, nakita ko si Gabriele, na nakasuot ng tuxedo, na naghihintay sa akin. “Gabi, Signorina De Luca.” “Gabi, Gabriele.” “Handa na po ba kayo?” “Oo.” “Maganda po kayo.” “Salamat.” Lumabas kami at sumakay sa kotse. Pagkatapos, nakita ko ang tanawin mula sa bintana. Lumipas ang sampung minuto, at nakarating kami sa party. “Narito na po tayo, Signorina.” Lumabas ako sa kotse. Maraming tao sa loob. Ang party ay nasa swimming pool. Maraming ilaw. Maraming tao. Maraming musika. “Maganda po ang party.” “Salamat.” Nakita ko si Mario, isang kaibigan mula sa hotel. Nagtatrabaho siya sa mga hotel. “Gabi, Elsa!” “Gabi, Mario.” “Halika na, sumayaw tayo.” Sumayaw kami. Pagkatapos, dumating ang oras. Nakita ko si Marcello Viscuso. Nakangiti siya. Naglakad siya papalapit sa akin. “Gabi, Elsa.” “Gabi, Don Marcello.” “Maganda ka ngayong gabi.” “Salamat.” “Nakilala mo na ba si Carlotta?” “Hindi pa.” “Halika, ipakikilala kita sa kanya.” Lumapit kami sa kanya. “Carlotta, ito si Elsa.” “Gabi, Elsa,” sabi ni Carlotta. Ngumiti siya. “Gabi.” “Kailangan kong pumunta,” sabi ni Marcello. “Pag-uusapan natin.” Naglakad siya palayo. Pagkatapos, sumayaw kami ni Carlotta. Ngayon, nag-iisip ako. “Okay ka lang ba?” tanong ni Carlotta. “Oo naman.” “Hindi ka mukhang okay.” “Hindi ko alam kung ano ang gusto ko.” “Nangyari na sa lahat. Huwag mong isipin ‘yon.” “Sige.” Pagkatapos, nag-usap kami. Tinanong niya ako kung saan ako nakatira, at anong trabaho ni Papa. Biglang, nakita ko si Marcello na nakatingin sa amin. Pagkatapos, lumapit siya sa akin. “Elsa, kailangan kong kausapin ka.” “Sige,” sabi ko. Huminto ako, at tumingin kay Carlotta. “Nakilala kita.” “Gabi.” Sumama ako kay Marcello. Naglakad kami sa isang silid. “Maganda ka ngayong gabi,” sabi niya. “Salamat.” “Nakita ko si Federico Russo. Hindi ko siya gusto.” “Okay.” “Gusto kong maging asawa mo.” Nagulat ako. “Matagal na kitang iniisip,” sabi niya. “Kaya, gusto kong maging asawa mo.” “Hindi ko alam kung ano ang masasabi ko.” “Sabihin mo lang ang gusto mo.” “Kailangan kong mag-isip.” “Kailangan mo na.” “Okay.” Pagkatapos, umalis ako sa hotel.